ஒரு துளி ஆன்மீகம் ...

திருஞானசம்பந்தர் 
ஞானப்பால் உண்ட நால்வர் பெருமான் !

அவதாரம் மற்றும் பெற்றோர்கள் : 

சைவ சமயக் குரவர்களுள் முதன்மையானவராகப் போற்றப்படும் திருஞானசம்பந்த மூர்த்தி நாயனார், கி.பி. 7-ம் நூற்றாண்டில் சோழ வள நாட்டின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சீர்காழி (அன்று பிரம்மபுரம்) என்னும் திருத்தலத்தில் அவதரித்தார் (இவரது குருபூஜை மற்றும் ஜோதிப் பெருநிலை வைகாசி மூல நட்சத்திரத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது). வேத நெறி தழைக்க வாழ்ந்த சிவபாதவிருதயர் இவரது தந்தை; தாயார் குணவதி அம்மையாரான பகவதி அம்மாள் ஆவார். இவர்களுக்குப் பிறந்த இப்பெருமகனாருக்குப் பெற்றோர் இட்ட திருநாமம் 'ஆளுடைய பிள்ளை' என்பதாகும்.

மூன்று வயதில் ஞானப்பால் அற்புதம் :

ஒருமுறை தந்தை சிவபாதவிருதயர் சீர்காழி தோணியப்பர் கோவில் குளத்தில் நீராடச் சென்றபோது, மூன்று வயது குழந்தையான சம்பந்தரையும் உடன் அழைத்துச் சென்றார். கரையில் குழந்தையை அமர வைத்துவிட்டுத் தந்தை குளத்தில் மூழ்கி நியமங்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார்.

தந்தையைக் காணாத குழந்தை, பசியினாலும் பயத்தினாலும் அழுது, வானத்தை நோக்கி "அம்மே! அப்பா!" என்று கதறியது. குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டு, சிவபெருமானும் அன்னை பார்வதியும் ரிஷப வாகனத்தில் அங்கு எழுந்தருளினர். அன்னை பார்வதி தேவி, பொற்கிண்ணத்தில் தனது ஞானப்பாலோடு சிவஞானத்தையும் குழைத்துக் குழந்தைக்கு ஊட்டினாள்.

முதல் பதிகம்: தோடுடைய செவியன் :

நீராடி முடித்துக் கரை ஏறிய தந்தை, குழந்தையின் வாயில் பால் துகள்கள் இருப்பதைக் கண்டு சினமுற்றார். "யார் கொடுத்த எச்சிலைப் பாலைக் குடித்தாய்?" என்று பிரம்பை ஓங்கி மிரட்டினார். அப்போது மூன்று வயதுக் குழந்தை, தனது பிஞ்சு விரலால் வானத்தில் தோணியப்பரைக் காட்டி, தமிழுலகின் முதல் பதிகத்தைப் பாடி அருளியது:

"தோடுடைய செவியன் விடையேறியோர்
தூவெண்மதிசூடிக் காடுடையசுடலைப்
பொடிபூசியென் னுள்ளங்கவர் கள்வன்..."

இந்த முதல் பதிகத்தின் மூலமே தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் மாபெரும் மறுமலர்ச்சி தொடங்கியது.

சமணமும் சைவமும் - மதுரையில் நிகழ்ந்த அற்புதங்கள் :

பாண்டிய நாடு சமண சமயத்தின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தபோது, கூன் பாண்டிய மன்னனும் சமண நெறியையே தழுவியிருந்தான். ஆனால், அவனது அரசியான மங்கையர்க்கரசியாரும், அமைச்சர் குலச்சிறையாரும் தீவிர சிவபக்தர்கள். பாண்டிய நாட்டில் சைவத்தை மீட்க அவர்கள் திருஞானசம்பந்தருக்கு அழைப்பு விடுத்தனர். அப்போது மதுரையில் சமணர்களுக்கும் சம்பந்தருக்கும் இடையே மாபெரும் வாதங்கள் நிகழ்ந்தன:

1. வெப்ப நோய் நீக்கல்: மன்னனின் கடுமையான வெப்பு நோயைத் தீர்க்க சமணர்கள் முயன்று தோற்றனர். சம்பந்தர், "மந்திரமாவது நீறு" என்ற திருநீற்றுப் பதிகத்தைப் பாடி, மன்னனின் உடலின் ஒரு பாதியில் விபூதியைப் பூசி, வெப்பு நோயை முற்றிலும் குணமாக்கினார்.
2. அனல் வாதம்: சமணர்களும் சம்பந்தரும் தங்களின் சமயக் கொள்கைகளை ஏடுகளில் எழுதி நெருப்பில் இட்டனர். சமணர்களின் ஏடு எரிந்து சாம்பலானது. ஆனால் சம்பந்தர் எழுதிய "போகமார்த்த பூண்முலையாள்" என்ற பதிக ஏடு பச்சைப் பசேலென எரிந்து போகாமல் அப்படியே இருந்தது.
3. புனல் வாதம்: வைகை ஆற்றில் இரு தரப்பினரும் தங்களின் ஏடுகளை இட்டனர். சமணர்களின் ஏடு ஆற்றின் ஓட்டத்தோடு அடித்துச் செல்லப்பட்டது. ஆனால், சம்பந்தர் இட்ட "வாழ்க அந்தணர் வானவர் ஆனினம்" என்ற பதிக ஏடு, வைகை ஆற்றின் எதிர்த்திசையில் நீந்திச் சென்று கரையேறியது. மன்னனின் கூனும் நிமிர்ந்தது, பாண்டிய நாடு மீண்டும் சைவம் தழைக்கும் நாடாக மாறியது.

சம்பந்தரின் அழியாத படைப்புகள் மற்றும் தத்துவம் :

• திருமுறைத் தொகுப்பு: பன்னிரு திருமுறைகளில் முதல் மூன்று திருமுறைகள் திருஞானசம்பந்தர் பாடிய தேவாரப் பாடல்களின் தொகுப்பாகும்.
• மந்திரமாவது நீறு: திருநீற்றின் மகிமையையும், சைவ சித்தாந்தத்தின் அடிநாதத்தையும் பாமர மக்களுக்கும் புரியும் வகையில் எளிய தமிழில் கொண்டு சேர்த்தார்.
• யாழ்முரி பதிகம்: இசைப் பாணரான திருநீலகண்ட யாழ்ப்பாணரின் யாழில் வாசிக்கவே முடியாத அளவிற்கு மிகக் கடினமான இசை நுணுக்கங்களுடன் 'யாழ்முரி' பதிகத்தைப் பாடி அருளினார்.

வாழ்வின் உன்னத மகிமைகள் :

• பூம்பாவை உயிர்ப்பித்தல்: மயிலாப்பூரில் பாம்பு கடித்து இறந்த பூம்பாவை என்னும் பெண்ணின் எலும்புகள் அடங்கிய குடத்தை வைத்து, "மட்டிட்ட புன்னையங் கானல் மடமயிலை" என்ற பதிகத்தைப் பாடி, அவளை மீண்டும் உயிரோடு எழுப்பிக் காட்டினார்.
• திருமருகலில் நச்சுப் பொய்கை நீக்கல்: திருமருகல் என்ற தலத்தில் பாம்பு கடித்து இறந்த ஒரு வணிகனை, அவனது மனைவியின் துயர் துடைப்பதற்காகப் பதிகம் பாடி உயிர்ப்பித்தார்.
• பஞ்சம் போக்கிய காசுகள்: திருவீழிமிழலையில் பஞ்சம் ஏற்பட்டபோது, சம்பந்தரும் திருநாவுக்கரசரும் சிவபெருமானிடம் படிக்காசு பெற்று மக்களின் வறுமையைப் போக்கி அன்னதானம் செய்தனர்.
• முத்துப்பல்லக்கு: சம்பந்தரின் எளிய பாதங்கள் நோகக் கூடாது என்பதற்காக, சிவபெருமான் அவருக்கு முத்துப்பல்லக்கு, முத்துக்குடை மற்றும் முத்துச்சின்னங்களை வழங்கிச் சிறப்பித்தார்.
• திருநாவுக்கரசருடன் நட்பு: வயதில் மூத்த திருநாவுக்கரசரைச் சம்பந்தர் அன்போடு "அப்பர்" (தந்தை) என்று அழைத்தார். அப்பரோ சம்பந்தரை "ஆளுடைய பிள்ளை" என்று போற்றினார்.

வைகாசி மூலமும் ஜோதிப் பெருநிலையும் (முக்தி) :

திருஞானசம்பந்தர் தனது 16-வது வயதில், நல்லூர்ப் பெருமணம் (ஆச்சாள்புரம்) என்ற திருத்தலத்தில் தோத்திரபூரணாம்பிகை என்னும் நங்கையைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

திருமணம் முடித்த கையோடு, அங்கிருந்த மாபெரும் சிவஜோதியைக் காட்டி, தம்மோடு வந்திருந்த அத்தனை மக்களையும், உற்றார் உறவினர்களையும் அந்த ஜோதியினுள் புகுமாறு வேண்டினார். இறுதியாகத் தனது மனைவியின் கரம் பற்றி, "காதலாகிக் கசிந்து கண்ணீர் மல்கி" என்ற நமச்சிவாய பதிகத்தைப் பாடியவாறே, தனது 16-வது வயதில், வைகாசி மாத மூல நட்சத்திரத்தன்று அந்த சிவ ஜோதியோடு கலந்தார்.

காதல் ஆகி, கசிந்து, கண்ணீர் மல்கி,
ஓதுவார் தமை நன் நெறிக்கு உய்ப்பது;
வேதம் நான்கினும் மெய்ப்பொருள் ஆவது
நாதன் நாமம் நமச்சிவாயவே.

முடிவுரை :

"தமிழ் ஞானசம்பந்தன்" என்று தற்பெருமை இல்லாமல் தமிழையும் சிவனையும் ஒன்றாய் நேசித்தவர். மூன்று வயதில் பாடி, பதினாறு வயதில் முக்தி அடைந்த அவரது வரலாறு, பக்தி மற்றும் தமிழ் மொழியின் பேராற்றலுக்குச் சான்றாகும்.